|
สรุปเรื่องความบกพร่องในการเรียนรู้
|
|
ถ้าหากพบว่าเด็กมีปัญหาในการเรียน
พ่อแม่หรือครูสามารถปรึกษาหารือกันว่าทำไมเด็กจึงเรียนไม่ได้เท่าที่ควรจะเป็น
ขอให้ประเมินก่อนว่าปัญหาต่างๆ คืออะไร เพราะฉะนั้นหน้าที่ของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเรื่องสมอง
ซึ่งเป็นหนึ่งในทีมการประเมินเด็กที่มีความบกพร่องในการเรียนรู้ จะต้องประเมินว่าเขามีปัญหาทางสมองหรือไม่ การประเมินเพื่อค้นหาสาเหตุของปัญหาการเรียนรู้
พบว่าปัญหาใหญ่ ๆ ที่ต้องคำนึงถึง คือ
หลังจากประเมินเด็กแล้ว
จะมีทีมงานซึ่งอาจเป็นนักจิตวิทยาเป็นผู้ที่มีความรู้และมีประสบการณ์ในการประเมิน
การแปลข้อมูลและการทดสอบต่างๆ เพื่อประเมินความสามารถทางสติปัญญาหรือไอคิว
และความสามารถทางวิชาการ หลังจากประเมินแล้วจะรู้ว่าเขามีปัญหาการเรียนรู้
เนื่องจากสาเหตุอะไร ทีมผู้ประเมินจะทำงานร่วมกับพ่อแม่
ครู นักการศึกษาพิเศษของโรงเรียน สร้างโปรแกรมที่เรียกว่าการศึกษาเฉพาะบุคคล
เด็กบางคนอาจไม่ต้องใช้ข้อมูลทางการแพทย์ แต่เด็กบางคนอาจต้องใช้ข้อมูลทางการแพทย์
เช่น เรื่องของสมาธิ เรื่องยา มาประกอบการให้ความช่วยเหลือ ซึ่งถ้าหากว่าเขาได้รับความช่วยเหลือต่างๆ
แล้วส่วนใหญ่ก็จะดีขึ้น สถิติของความบกพร่องในการเรียนรู้ที่พบในประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศต่างๆ
ทั่วโลกรวมทั้งในประเทศไทย จะมีตัวเลขใกล้เคียงกัน คือ ประมาณร้อยละ 5-6
ฉะนั้นจึงเป็นจำนวนที่ไม่น้อยเลยเมื่อเทียบกับจำนวนเด็กทั้งหมดของเรา 6-7
ล้านคนหรือมากกว่า เช่น ข้อมูลงานวิจัยของนพ.กวี สุวรรณกิจ ที่ศึกษาปัญหาการเรียนของเด็กไทยระดับชั้นประถมศึกษา
ของโรงเรียนในกรุงเทพมหานครพบว่ามีนักเรียนจำนวนประมาณ 1,000 กว่าคนมีปัญหาการเรียนหรือประมาณมากกว่าร้อยละ
20 มีปัญหาการเรียนรู้ต่างๆ ถ้าเด็กเหล่านี้ได้รับการดูแล ได้รับการศึกษาด้วยเทคนิคการสอนที่ถูกต้อง
เขาก็สามารถเรียนหนังสือและประสบความสำเร็จในชีวิตได้มีงานวิจัยเรื่องความบกพร่องในการเรียนรู้หรือแอลดี
ที่ประกอบด้วยองค์ความรู้จากประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นส่วนใหญ่ที่ได้วิจัยให้กับสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ
ซึ่งขณะนี้เรียบเรียงและแก้ไขเสร็จเรียบร้อยแล้ว ถ้าท่านใดสนใจติดต่อขอรับได้ที่สถาบันวิจัยเรื่องการพัฒนาสมองและการเรียนรู้
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ โดยสรุป
เรื่องความบกพร่องในการเรียนรู้ หรือ Learning Disability เป็นคำศัพท์ที่มีมาตั้งแต่
ค.ศ.1964 โดยศาสตราจารย์ แซมเมอร์ เครก พ่อของเด็กที่มีปัญหาความบกพร่องในการเรียนรู้เป็นผู้คิดขึ้น
แต่คำศัพท์ใหม่เรียกว่า Learning Different คือ ไม่ใช่เป็นความบกพร่อง
แต่เป็นความแตกต่างของสมองที่สามารถจะเรียนรู้ รับรู้ข้อมูลทั่วๆ ไป เช่นเดียวกับที่เด็กคนอื่นๆ
รับได้ถ้าได้ใช้เทคนิคการสอนที่ถูกต้อง สมองของเขาก็จะสามารถเรียนรู้และรับข้อมูลได้
เช่น เด็กที่อ่านไม่ได้ก็จะอ่านได้ดีขึ้น หรือเด็กที่เขียนไม่ได้ก็จะเขียนได้ดีขึ้น การประเมินเด็กที่มีความบกพร่องในการเรียนรู้ในประเทศไทยจะมีจิตแพทย์
นักจิตวิทยา ในโรงเรียนแพทย์ มหาวิทยาลัยแพทย์หรือโรงพยาบาลจิตเวช หรือโรงพยาบาลเอกชนบางแห่ง
ที่ทำการประเมิน นักจิตวิทยาจะทำการทดสอบเด็ก แบบทดสอบที่ใช้กันแพร่หลาย
คือ WISC-III (Wechsler Intelligence Scale for Children - Revised 3)
ทดสอบความสามารถทางสติปัญญาหรือระดับไอคิว (IQ) ของเด็ก ถ้าหากมีระดับไอคิวต่ำกว่าเกณฑ์ปกติก็จะไม่จัดเข้าในกลุ่มเด็กที่มีความบกพร่องในการเรียนรู้หรือแอลดี
แต่จะไปอยู่ในกลุ่มของเด็กที่สติปัญญาบกพร่อง และจะต้องได้รับเทคนิคการสอนอีกอย่างหนึ่งที่ไม่เหมือนกับเทคนิคการสอนเด็กที่มีความบกพร่องในการเรียนรู้ นอกจากนี้
มีแบบประเมินอย่างอื่นที่ดูทักษะการอ่าน เช่น Woodcock-Johnson Achievement
Tests และแบบทดสอบอีกหลายชุด แบบทดสอบที่ใช้สามารถประเมินได้ว่าปัญหาของเด็กที่ไม่สามารถเรียนรู้ได้คืออะไร
แต่ทว่าปัญหาสำคัญที่สุดของเรา คือ การนำข้อมูลที่ประเมินได้ ไปใช้ ช่วยเหลือเด็กในชั้นเรียน คงต้องร่วมมือกันทั้งพ่อแม่
นักจิตวิทยา ครู และผู้เชี่ยวชาญในการประเมินเด็กที่มีปัญหาการเรียนรู้ว่ามีสาเหตุจากอะไร
มีความบกพร่องในการเรียนแบบไหน ซึ่งเทคนิคในการช่วยเหลือเด็กเหล่านี้เป็นสิ่งค่อนข้างใหม่
ถึงแม้ว่าจะมีภาควิชาการศึกษาพิเศษสอนในระดับอุดมศึกษาแล้วก็ตาม แต่ในโรงเรียนทั่วๆ
ไปก็ยังไม่มีนักการศึกษาพิเศษทุกแห่ง และยังไม่มีเรื่องของห้องเรียนพิเศษ
(Resource Room) ซึ่งเราก็คงจะต้องพัฒนาต่อไป เรื่องเทคนิคการให้ความช่วยเหลือหรือเทคนิคการสอนเด็กกลุ่มนี้
เป็นเรื่องต้องใช้เวลา ใช้ความพยายาม และใช้พลังงานอย่างมหาศาล อย่างน้อยเทคนิคบางอย่าง
เช่น เทคนิคการแบ่งงานให้เป็นชิ้นเล็กๆ ก็สามารถลองนำไปใช้และช่วยเหลือเด็กได้ มีเด็กบางคนที่อาจเก่งในเรื่องการอ่าน
การเขียน ซึ่งความสามารถอาจจะสูงกว่าระดับชั้นที่เรียน แต่เลขคณิตง่ายๆ
กลับทำไม่ได้เรียนอย่างไรก็ไม่ได้หลักเรื่องเลขคณิต เพราะฉะนั้นเทคนิคการสอนคณิตศาสตร์แบบสัมผัสอาจนำไปใช้ได้
แต่ก็ไม่แน่ใจว่าในช่วงระยะเวลาอันสั้น จะนำไปฝึกเด็กได้ไหม เพราะเด็กปกติจะจำสัญลักษณ์ได้คือ
เลข 1 ก็เห็นเป็นเลข 1 หรือเลข 2 จะเห็นเป็นเลข 2 แต่เด็กบางคนทำอย่างไรก็จำสัญลักษณ์ไม่ได้
ไม่สามารถเก็บสัญลักษณ์ว่า เลข 2 คือเลข 2 สมองของเขาไม่สามารถที่จะเก็บข้อมูลที่เป็นสัญลักษณ์ได้
ฉะนั้นการให้สัมผัสที่จุด ว่าเลข 1 คือ 1 จุด เลข 2 คือ 2 จุด และให้สัมพันธ์ไปกับการมองเห็นรูปร่างหน้าตาอย่างนี้
อาจทำให้เด็กจำตัวเลขได้ เข้าใจสัญลักษณ์ได้ เช่นเดียวกันในเรื่องการอ่าน
ตรงนี้เป็นปัญหาของสมองถ้าถ่ายรูปสมองของเขา รูปร่างสมองจะปกติ หรือบางคนอาจจะเห็นความผิดปกติเล็กน้อย
เช่น เซลล์สมองเคลื่อนที่ไปอยู่ในบริเวณที่ไม่ควรจะเป็น อย่างอื่นเขาจะเก่งฉลาดหมดทุกอย่าง
ยกเว้นเรื่องการเรียนบางอย่างที่จะมีปัญหา เพราะตรงนี้ข้อมูลที่เข้ามาในสมองอาจจะได้รับการแปลไม่เหมือนกัน
ต้องตรวจดูก่อนว่าสายตาและการได้ยินของเขาปกติหรือไม่ บางทีพบว่าเด็กบางคนเห็นไม่เหมือนคนอื่นเห็น
เห็นตัวหนังสือกลับข้างเหมือนผ่านกระจกเงา หรือเห็นตัวหนังสือโย้ไปเย้มา
ไม่อยู่ในแนวเรียบ เหมือนกับวงจรในสมองไม่ได้เชื่อมโยงเช่นคนทั่วๆ ไป ทำให้ยากลำบากในการเรียนรู้
ในการอ่าน ในต่างประเทศมีหนังสือหลายเล่มที่เขียนโดยผู้เชี่ยวชาญที่เขาเองก็มีความบกพร่องในการเรียนเมื่อตอนเด็กๆ เขาเขียนอธิบายความรู้สึก การที่เขารับรู้ เขาเห็นสิ่งต่างๆ ที่ไม่เหมือนคนอื่น ซึ่งข้อมูลเหล่านี้ก็ได้นำมาประยุกต์ใช้เป็นเทคนิคต่างๆ ที่จะช่วยเหลือเด็กเหล่านี้ หรือการใช้คอมพิวเตอร์ช่วยเหลือเด็กที่สะกดผิด โดยใช้คอมพิวเตอร์ตรวจความถูกผิดของตัวสะกด ก็จะทำให้เขาสะกดถูกได้หรือเด็กบางคนมีปัญหาทำข้อสอบไม่ได้เพราะอ่านไม่ออก แต่ถ้ามีคนอ่านให้ฟัง เขาจะเข้าใจ หรือถ้ามีพี่เลี้ยงใช้เทคนิคอ่านข้อสอบให้ฟัง เด็กก็จะอ่านได้และทำได้ นอกจากนี้คงต้องดูว่าจะทดสอบความสามารถอะไรของเด็ก
ถ้าต้องการทดสอบความรู้เรื่องวิทยาศาสตร์ก็คงต้องอ่านคำถามให้เขาเข้าใจแล้วตอบ
แต่ถ้าต้องการทดสอบเรื่องการอ่านซึ่งเรารู้ว่าเขาบกพร่อง ก็ต้องใช้เทคนิคอีกแบบหนึ่ง
|
 |