|
1. ความเป็นมาและความสำคัญของปัญหา
เด็กวัย
0-5 ปี คือ ช่วงอายุที่สำคัญของชีวิต เป็นรากฐานของการพัฒนาทั้งร่างกาย
จิตใจ อารมณ์ สังคม และสติปัญญา เป็นวัยที่มีความสำคัญและเหมาะสมที่สุดในการปูพื้นฐานเพื่อยกระดับการพัฒนาคุณภาพชีวิต
นอกเหนือจากการอยู่รอดปลอดภัย โดยเฉพาะในระยะ 2 ปีแรกของชีวิต ซึ่งเป็นระยะที่ร่างกาย
และสมองมีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว จำเป็นต้องได้รับการเลี้ยงดูที่ดีที่สุดและมีคุณค่าทั้งทางด้านร่างกายและสมอง
เพื่อส่งเสริมพัฒนาการรอบด้าน รวมทั้งการกระตุ้นให้เกิดการพัฒนาได้เต็มศักยภาพ
หากเด็กในวัยนี้ได้รับการดูแลให้เกิดการพัฒนาทางด้านจิตใจ ความคิด และสติปัญญาอย่างถูกต้อง
เหมาะสมกับวัย โดยมีครอบครัวเป็นหลัก เด็กก็จะเติบโตเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาสังคม
และประเทศชาติต่อไป
เมื่อปี
พ.ศ.2543 กรมอนามัยได้กำหนดนโยบายสำคัญโดยเฉพาะเด็กในชนบทให้ได้รับโอกาสในการส่งเสริมพัฒนาการ
โภชนาการและสุขภาพ โดยการสนับสนุนให้โรงพยาบาลชุมชนและสถานีอนามัยมีมุมส่งเสริมโภชนาการและพัฒนาการเด็กปฐมวัย
ขึ้นทั่วประเทศ และกำหนดเป้าหมายให้ครอบคลุมภายในปี พ.ศ.2544 กิจกรรมสำคัญที่สนับสนุนให้มีขึ้น
ประกอบด้วย
1.
ส่งเสริมและสนับสนุนให้พ่อแม่ ผู้ปกครองเด็ก มีความรู้ความสามารถ ในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กด้วยตนเอง
โดยการใช้สมุดบันทึกสุขภาพ และการได้รับความรู้จากการใช้มุมส่งเสริมโภชนาการ
และพัฒนาการเด็กปฐมวัย
2.
สนับสนุนให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการบริการแนะนำความรู้แก่แม่ ในการเฝ้าระวังส่งเสริมพัฒนาการ
โภชนาการเด็กในพื้นที่ด้วยตนเอง
ผลการสำรวจผลการดำเนินงานการจัดตั้งมุมส่งเสริมโภชนาการและพัฒนาการเด็กปฐมวัยในโรงพยาบาลและสถานีอนามัย
ปี พ.ศ.2545 พบว่า ร้อยละ 86.86 ของสถานีอนามัย และ ร้อยละ 95.71 ของโรงพยาบาลชุมชนที่มีมุมส่งเสริมโภชนาการและพัฒนาการเด็กปฐมวัย
อย่างไรก็ตามการมีมุมส่งเสริมโภชนาการและพัฒนาการเด็กปฐมวัยเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ
สิ่งสำคัญจะต้องมีการให้ความรู้แก่พ่อแม่ ผู้เลี้ยงดูเด็กที่มีคุณภาพ โดยเฉพาะเด็กในช่วงอายุต่ำกว่า
3 ปี ที่เป็นช่วงที่มีความสำคัญ ที่สุด การให้ความรู้จำเป็นต้องมีรูปแบบ
ที่ชัดเจนและมีประสิทธิภาพ สอดคล้องกับการปฏิบัติงานประจำของเจ้าหน้าที่สาธารณสุขในโรงพยาบาลและสถานีอนามัยด้วย
เพื่อให้มีความยั่งยืนในการดำเนินงานต่อไป
|