| แนวคิดที่มีอิทธิพล |
|
แนวคิดที่จะให้เด็กเรียนรู้ผ่านโครงการนั้นมีมานานนับศตวรรษเร
่มจากความเคลื่อนไหวของนักการศึกษากลุ่มพิพัฒนนิยม (Progressive)ในประเทศสหรัฐอเมริกาช่วงศตวรรษที่
19-20 จอห์น ดิวอี้ (John Dewey) ได้เขียนบทความและหนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับการสร้างประสบการณ์ทางการศึกษาที่จะช่วยส่งเสริมให้เด็กเกิดความตระหนักในชุมชนร่วมกัน
และได้นําโครงการเข้าไปใช้ในโรงเรียนทดลองที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ส่วนวิลเลี่ยม
คิลแพทริก (William Kilpatrick) ได้สอนบุคคลต่างๆ (ต่อมาเป็นนักการศึกษา)
ถึงวิธีการใช้โครงการที่เกี่ยวข้องกับประสบการณ์ในชีวิตจริง อันเป็นรากฐานสําคัญทางการศึกษามากกว่าการเตรียมเด็กเพื่อชีวิตในอนาคต
(Diffily ,1996) ในปี
ค.ศ.1934 ลูซี่ สปาร์ค มิทเชลล์ (Lucy Spraque Mitchell) ได้นํานักศึกษาของวิทยาลัยการศึกษาแบงก์สตรีท
(The Bank Street College of Education) นครนิวยอร์ก ออกศึกษาสิ่งแวดล้อม
และนับตั้งแต่นั้นก็ได้สอนครูให้รู้จักวิธีการใช้โครงการ ซึ่งวิธีสอนที่พัฒนาโดยวิทยาลัยการศึกษาแบงก์สตรีทนั้นมีส่วนคล้ายคลึงอย่างมากกับการสอนแบบโครงการ
(diffily,1996) นอกจากนี้การสอนแบบโครงการทําให้หลายคนนึกถึงรายงานฉบับหนึ่งในประเทศอังกฤษซึ่งมีชื่อว่า
"Plowden Report" ในช่วงปลายปี ค.ศ.1960 ถึงต้นปี ค.ศ.1970 บางครั้งนักการศึกษาชาวอังกฤษจะเรียกอีกชื่อว่า
"หลักสูตรบูรณาการ" "การศึกษาอย่างไม่เป็นทางการ"
เป็นต้น ในรายงานพลาวเดน (Plowden Report) ได้กล่าวเน้นอย่างเด่นชัดถึงการเรียนรู้ที่จะให้ผลนั้นต้องมาจากความสนใจของผู้เรียนมากกว่าความสนใจของครู
ปรัชญา และแนวการปฏิบัติของพลาวเดนมีส่วนที่คล้ายคลึงกันมากกับการเคลื่อนไหวของกลุ่มพิพัฒนนิยมในประเทศสหรัฐอเมริกา
เมื่อปี ค.ศ.1920 และการศึกษาแบบเปิด (Open Education) ในประเทศแถบอเมริการเหนือ
คือให้ผู้เรียนมีความกระตือรือร้นที่จะร่วมในโครงการ มีประสบการณ์ตรงกับสิ่งแวดล้อม
เรียนรู้จากการกระทําเช่นเดียวกับการเล่นอย่างเป็นธรรมชาติของเด็กขณะเล่นสํารวจวัตถุสิ่งของ
แนวคิด และความสัมพันธ์ทางสังคม (Katz and Chard, 1995) ในประเทศอิตาลี
ช่วงเวลา 30 ปีที่ผ่านมา ครูโรงเรียนก่อนประถมศึกษาเมืองเรกจิโอ เอมิเลียได้ประสบผลสําเร็จในการนําโครงการเข้าไปใช้กับเด็กปฐมวัย
แต่ลักษณะโครงการส่วนใหญ่โน้มเอียงไปทางการเรียนรู้บทบาทของภาษากราฟฟิก
(เขียนภาพเป็นลายเส้น) และข้อมูลที่ขยายการเรียนรู้ของเด็กผ่านโครงการ
รวมทั้ง บทบาทของครูและพ่อแม่เด็กในงานโครงการ (Helm, 1996) ส่วนแคทซ์และชาร์ด
(Katz and Chard, 1995) ได้ให้เหตุผลของการนําโครงการมาเสนอแนะในช่วงเวลานี้คือ 1.
งานวิจัยจํานวนมากที่เกี่ยวกับพัฒนาการเด็ก และการเรียนรู้ในช่วง 20 ปีที่ผานมานี้สนับสนุนการสอนแบบโครงการว่าเป็นวิถีทางที่เหมาะสมสําหรับการกระตุ้นและส่งเสริมพัฒนาการทางสติปัญญาและพัฒนาการทางสังคมของเด็ก 2.
ไม่มีสิ่งบ่งชี้ว่าการสอนแบบโครงการมีผลเสีย และเสี่ยงต่อการพัฒนาสติปัญญาหรือพัฒนาการทางด้านวิชาการของเด็ก 3. การเสนอให้นําโครงการ มาใช้ในการสอนเพียงส่วนหนึ่งของหลักสูตรเท่านั้น และช่วงเวลาส่วนใหญ่ที่เด็กเรียนรู้ตามหลักสูตรปฐมวัยศึกษาคือการเล่นที่เป็นไปตามธรรมชาติอยู่แล้ว เมื่อเด็กโตขึ้นหลักสูตรจึงจะเพิ่มการสอนที่เป็นทางการยิ่งขึ้น ดังนั้นโครงการจึงเหมาะกับหลักสูตรสําหรับเด็กปฐมวัยและเด็กประถมศึกษา |
 |